Rozdział 37

Harry's POV:
Właśnie stoję na strzelnicy, a kolega Louisa- Bob pokazuje mi bronie.
- No dobra to, tą- powiedziałem i pokazałem na jeden z modeli broni- Ile?- zapytałem się o cenę, na co Bob pokazał mi kartkę na której znajdowało się dużo liczb- Chyba, żartujesz?!- cena była lekką przesadą.
- No, nie takie są teraz ceny, przykro mi- powiedział na co podniosłem pytająco brwi- no dobra, niech ci będzie znamy się już dłuższy czas, a poza tym przyjaźnisz się z Louisem, mogę skreślić jedno zero- powiedział i podał mi jeszcze raz kartkę z poprawką- To co?- zapytał się.
- Okej, może być, poczekaj mam pieniądze w samochodzie- powiedziałem i poszedłem do samochodu, który był na parkingu.
Jak dobrze, że mamy teraz 3 miesiące wolnego, żadnych sesji, żadnych wywiadów, żadnych koncertów. Mogę się dzięki temu skupić na moim planie, odzyskania Wiki.
                                                     ***
Wiktoria POV:
Powoli otworzyłam oczy, obejrzałam się  dookoła siebie i zauważyłam, że nie jestem już przywiązana tylko leże na kanapie, przykryta kocem. Czyżby Mike'owi zrobiło sie żal? Nie, to nie możliwe. Gdy wstałam, zobaczyłam, ze w pomieszczeniu jest pusto, od razu podbiegłam do drzwi, mając ogromną nadzieję, ze będą otwarte, nacisnęłam lekko klamkę i o dziwo drzwi się otworzyły. Wyszłam po cichu z pomieszczenia, zamykając za sobą najciszej jak potrafię drzwi i gdy się odwróciłam, aby stąd iść maja twarz napotkała twarz Mike'a.
- A gdzie moje kochanie się wybiera, co?- zapytał sie z uśmieszkiem na twarzy, gładząc mój policzek. Ja nie miałam zamiaru odpowiadać, co chyba trochę go wkurzyło, ponieważ jego oczy pociemniały, szczęka się zacisnęła- Odpowiedz- powiedział stanowczo, trzymając mnie za nadgarstek coraz mocniej go ściskając.
- Wypuść mnie- powiedziałam głośno i poważnie, nie myślałam, ze się na to zdam, jednak po chwili pożałowałam tego, bo Mike wyciągnął z tylnej kieszeni scyzoryk, przyłożył mi go na szyje, moje serce zamarło.
- Jeszcze raz mi się sprzeciwisz, to pożałujesz, przecież wiesz, ze nawet teraz mogę cie zabić, więc uważaj na to co robisz- mówił, a mój oddech był coraz szybszy- Rozumiesz?!
- Taaak- powiedziałam cicho.
- To dobrze, a teraz chodź, mam dla ciebie pewną propozycje- powiedział i załapał mnie za ręką splatając nasze palce, poszliśmy w nieznanym mi kierunku.
Po chwili Mike, otworzył drzwi od jakiegoś pomieszczenia, a ja zaniemówiłam. Nie myślałam, że w tak brzydkim budynku od zewnątrz, jest tak piękny w środku.  Pokój , był bardzo duży znajdowała się tam skórzana kanapa, dwa fotele, piękne dębowe meble, wielki telewizor na ścianie, po prawej stronie znajdowały sie duże przesuwane drzwi, a za nimi było wielkie mahoniowe łóżko i dwie szafki nocne. Natomiast po lewej stronie były kolejne szklane drzwi, za którymi znajdowała się łazienka, w której była duża wanna. Przyglądałam się całemu pomieszczeniu z niedowierzaniem.
- Skończyłaś?- zapytał sie Mike'a z uśmieszkiem na twarzy.
- Taa, czyj to pokój?- zapytałam się.
- Mój- powiedział- weszliśmy do pokoju, a chłopak od razu usiadł na kanapie, a aja nadal stałam przy drzwiach- wchodzisz, czy nie?- zapytał się ze śmiechem. Ja weszłam do środka i usiadłam na fotelu obok.
- Po co mnie tu przyprowadziłeś?-zapytałam się niepewnie.
- Po pierwsze teraz będziesz przez pewien czas mieszkać tutaj za mną- zrobił szczególny nacisk na ze mną- a po drugie, mam dla ciebie propozycje- powiedział.
- Jaką?- zapytałam się.
- Słuchaj, ukradłem kiedyś już laskę Harry'emu, na co ona potem się zabiła- przeszedł mnie dreszcz- no i wiesz, powiedziałem Harry'emu, że jeśli chce cię odzyskać ma odejść z One Direction i napaść na bank, a że jest taki głupi to to zrobi- powiedział sie śmiejąc.
- Co, on nie może tego zrobić załamie się- powiedziałam chodząc po pokoju, na co chłopak cały czas się na mnie patrzył.
- Dlatego tu jesteś ty- mówił, na co ja uniosłam pytająco brwi- wiem, że nie chcesz żeby to zrobił, więc teraz do niego zadzwonisz i powiesz, że z tobą wszystko dobrze i chcesz ze mną być, no i że nie chcesz mieć z nim nic wspólnego- mówił, a ja byłam w coraz większym szoku.
- W jakim sensie chce być z tobą?- zapytałam się.
- No wiesz- chłopak podszedł do mnie, siadając obok mnie, położył rękę na moją nogę, przysuwając się do mnie- jednak nie zerwałem z tobą więc nadal jesteś moją dziewczyną. To jak dzwonisz do niego czy nie?
- Tak- powiedziałam stanowczo, bez zastanowienia, nie mogę pozwolić żeby stracił to co kocha- muzykę, zespół.
- Grzeczna dziewczynka- powiedział, a z kieszeni wyciągnął MÓJ telefon i padał mi go.
- To co wiesz, co powiedzieć?- na co pokiwałam potwierdzająco głową- tylko, grzecznie, bo jak powiesz coś nie tak to lepiej nie wiedz co ci zrobię- na co przełknęłam gulę w gardle.
Wybrałam numer Harry'ego, chłopaka którego kocham, a teraz muszę go zranić, ale musze to zrobic dla niego, nie może stracić swojej drugiej miłości- muzyki. Słyszę sygnał, kolejny i jeszcze jeden i nagle słyszę ten jego piękny zachrypły głos.
- Wiki, to ty, halo?- mówił zaniepokojony.
- Tak, Harry to ja- mówiłam spokojnie.
- Wszystko dobrze?- mówił z troską w głosie.
- Tak, Harry, tylko proszę cię nie próbuj mi pomagać, nie dzwoń do mnie, odczep się od mojego życia, zajmij się swoim życiem gwiazdy. A i jeszcze jedno nie kocham cię, jestem z Mike'em i zostaw nasze życie w spokoju. Cześć.- mówię na co chce mi się płakać.
- Ale...- nie zdążyłam nic usłyszeć, bo się rozłączyłam.
                                                        ***
Harry's POV:
Nie wierzę, dlaczego tak mnie potraktowała. Mogła udawać, że mnie kocha? Nie to nie możliwe. Siedzę właśnie w swoim pokoju, na łóżku, nie mając pojęcia co z tym zrobić. Nie, no ja znam Mike'a pewnie on kazał jej to zrobić. Nie muszę, rezygnować z zespołu z muzyki przez te 2 miesiące dam radę ją od niego odzyskać. Dam radę. Nie pozwolę mu jej skrzywdzić.
-Muszę sie iść napić- powiedziałem sam do siebie i wyszedłem z pokoju.
                                                      ***
Wiktoria POV:
Właśnie siedzę z Mike'em, tak niestety z nim w jego pokoju, a teraz i w moim. Chłopak siedzi blisko mnie obejmuje mnie ramieniem i przytula, gładzi moje włosy. Nie wiem, nie rozumiem jak może ktoś mieć dwie twarze. Z jednej strony jest troskliwy, miły, tak jak teraz. A z drugiej strony jest zwykłym chamem.
Nagle chłopak poderwał sie z kanapy, podszedł do dużej szafy znajdującej się z rogu. Wyciągnął z niej czarną, krótką, obcisłą sukienkę i czarne bardzo, ale to bardzo wysokie szpilki. Podszedł do mnie, podał mi wyciągnięte rzeczy. Tylko dlaczego?
- Trzymaj, idź do łazienki, przygotuj się bo idziemy na imprezę do mojego znajomego. Muszę się tobą pochwalić- powiedział i nagle pocałował mnie w policzek.
Szybko pobiegłam do łazienki, zamknęłam za sobą drzwi i zjechałam po nich na podłogę.


Autor: Payne *.*
No, piszcie jak wam się podoba ? Co myślicie o tym, czy Wiki postąpiła dobrze?
15 komentarzy = nowy rozdział dopiero w piątek
 Wiecie skończyły się ferie, niestety..... Trzeba wrócić do rzeczywistości, szkoła...