Rozdział 18

- Zostaw mnie w spokoju!- krzyknęłam i udałam się w stronę wejścia.
- Proszę...- złapał mnie za przedramię i odwrócił w jego stronę
-Nie dotykaj mnie- wyszarpnęłam się.
- Nie odchodź, przeze mnie- Harry, próbował jeszcze raz mnie zatrzymać.- Jeśli zechcesz... będę trzymał się od ciebie z daleka... nawet się wyprowadzę... Ale proszę, cię...
- To koniec!- przerwałam mu i spojrzałam w jego oczy- Wszystko skończone. Umowa została zerwana. Nic mnie już tu nie trzyma- odwróciłam się od niego
- A co z twoim stażem i studiami?- odezwał się, na co ja ponownie odwróciłam się do niego
- Zrezygnowałam- odpowiedziałam oschle i znów moje kroki poprowadziły mnie w stronę wejścia do samolotu
- Nie, nie, to nie może się tak skończyć- złapał mnie za talię- Musisz coś wiedzieć- w tej samej chwili głos rozbiegł się po całym pomieszczeniu "Za chwilę ruszamy,proszę o udanie się do samolotu"
- Muszę, już iść- odwróciłam się na pięcie
- Kocham cię- usłyszałam jego niski, cichy, ochrypły głos. Stałam jak sparaliżowana na to co mi powiedział- Po raz pierwszy gdy cię zobaczyłem...- zaśmiał się cicho-... pomyślałem, że jesteś kolejną dziewczyną, taką jak inne, które obchodziły tylko pieniądze i sypianie ze mną- przewróciłam oczami- Ale ty jesteś inna- słyszałam jak podchodzi do mnie, czułam jego ciepły oddech, na moim karku- Niewinna, urocza, nie dostępna- lekko pogładził moje włosy, cały czas milczałam- Chciałem mieć ciebie tylko dla mnie... Chcę, być tym który daję ci szczęście. Chłopakiem, który budzi się rano zawsze przy tobie- odwrócił mnie, patrzeliśmy sobie w oczy-Nie, mówiłem to jeszcze żadnej dziewczynie, w tak szczery sposób- uśmiechnął się- Kocham Cię Viki- pogładził mój policzek, w moich oczach pojawiły się łzy, ale nie pozwoliłam im wymknąć się z pod moich powiek, przełknęłam ślinę
- Żegnaj, Harry- szybko pobiegłam zostawiając go samego, pozwoliłam na to by łzy spłynęły pojedynczo po moich policzkach.

                                                                         ***
Podróż zleciała mi w miarę szybko. Przez cały czas, myślałam o tych wszystkich słowach wypowiedzianych przez usta Harry'ego. Właśnie byłam w drodze do mojego, a raczej moich rodziców domu. Dobrze, że przystanek autobusowy, nie jest aż tak daleko od mieszkania. Kiedy szłam chodnikiem ciągnąc swoje walizki, przypomniało mi się jak wiele razy, jeździłam tu rowerami z Piotrkiem jako dzieci, a potem jako nastolatkowie chodziliśmy tędy na randki. Wspominając sobie, w ten sposób dotarłam pod dom. Weszłam na ganek i zapukałam w drzwi, które po chwili były już otwarte.
- Mamo- rzuciłam się w ramiona kobiety
- Wiktoria- uściskała mnie równie mocno co ja ją- Wróciłaś- zaczęła płakać
- Mamo, nie płacz- pocałowałam ją w policzek i otarłam łzy z jej policzków
- Nawet nie wiesz, jak za tobą tęskniliśmy
- Ja za wami też
- A ze staruszkiem, to już nie chcesz się przywitać?- usłyszałam głos mojego taty
- Tata- uściskałam go. Pierwszy raz byłam taka szczęśliwa od chwil spędzonych z chłopcami i... Harrym?

                                                                      ***
-Więc, chcesz jeszcze dokładkę?- spytała mama, jedliśmy właśnie kolację
- Nie, dziękuję- odpowiedziałam z uśmiechem
- Opowiadaj, jak było w Londynie?- zapytał mnie tata
- Było... świetnie- powiedziałam spuszczając wzrok na moje kolana.- Nie, mówmy tu o mnie- spojrzałam na oboje rodziców- Co z Darią? Lekarze już coś mówili
- Kochanie, nie przejmuj się tym- zwróciła się do mnie mama
- Mam, nie przejmować się tym, że moja siostra, jest chora na białaczkę?!- wstałam z krzesła- Macie mi powiedzieć co mówią lekarze- zażądałam
- Jej stan jest ciężki- westchnął tata- potrzeba więcej pieniędzy, niż sobie myśleliśmy Wiktoria- spojrzał na mnie- Ta choroba, jest niezwykle złośliwa, że potrzebne są leki zza granicy. Nie stać nas na to- opuścił głowę, moja mam z płaczem uciekła do kuchni
- Musimy coś zrobić- mówiłam płacząc
- Próbujemy, cały czas próbujemy. Po tych słowach, wbiegłam do pokoju mojej siostry, kładąc się na jej łóżku, wtuliłam głowę w poduszkę i płakałam. Byłam z nią bardzo zżyta. Nie wiem co bym zrobiła gdyby...ona... umarła. Na samą myśl zacisnęłam oczy jeszcze bardziej. Ze zmęczenia i płaczu zasnęłam.

Poranek był pochmurny i deszczowy. Wstałam i pościeliłam łóżko, następnie skierowałam się do swojego pokoju, gdzie znajdowały się moje walizki. Wyciągnęłam z nich czarne rurki, zwykły biały t-shirt i bejsbolówkę z literą H, która od razu przypomniała mi o jednej osobie. Harry. Poszłam wziąć prysznic, po czym ubrałam się w przygotowane ciuchy. Zeszłam na parter do kuchni, gdzie siedziała już moja mama.
- Dzień dobry- powiedziałam siadając na przeciw niej
- Dzień dobry, kochanie- posłała mi jeden z jej uśmiechów, i napiła się gorącej kawy- Zrobiłam ci śniadanie- wskazała na kanapki, leżące na środku małego stoliczka.
- Nie, jestem głodna- uśmiechnęła się- Miałam plan, aby odwiedzić Darię- spojrzałam na nią
- Tak, to dobry pomysł. Na pewno się ucieszy- znów ten uśmiech
- Chcesz jechać ze mną?- zapytałam
- Źle, się czuję. Zostanę dzisiaj w domu
- A tata?
- Jest w pracy
-No, tak- spojrzałam na zegarek, Jest 8:25- To ja już pójdę- powoli wstałam- Zadzwonię do ciebie, jak będę miała wracać- uśmiechnęłam się i wyszłam z mieszkania

                                                                      ***
- To, mówisz, że czujesz się dobrze?-Po długich uściskach na powitanie, zapytałam siostrę, siedząc obok niej na łóżku szpitalnym.
- Tak, czuję się dobrze- skinęła głową- Wiesz, że jesteś sławna?- zapytała mnie podekscytowana
- Dlaczego?
- Mama kupiła mi gazetę- brunetka wyciągnęła kolorowy papier ze szufladki, i podała mi go- Ja patrzę, a to ty z Harrym Stylesem- zaśmiała się
- Ale, to już nie aktualne- te wszystkie wspomnienia tak bolą, że gdyby nie ona, rozpłakałabym się.
- Dlaczego- spytała zmartwiona, a ja zobaczyłam na korytarzu lekarza który właśnie zajmował się leczeniem Darii
- Kiedyś, ci wyjaśnię- puściłam do niej oczko i wstałam z łóżka- Zaraz wracam- szybko pobiegłam za mężczyzną- Panie Chełmicki- zawołałam na co się odwrócił i obdarzył mnie uśmiechem
- Witam panno Foster- podał mi rękę, a ja ją uścisnęłam- Co mogę dla pani zrobić
- Chciałam powiedzieć, że ja zdobędę te pieniądze- powiedziałam szybko- Proszę nie przerywać leczenia mojej siostry
- Proszę się uspokoić, wszystko jest na dobrej drodze- uśmiechnął się- Leki są już zamówione i przybędą do nas, za jakiś tydzień
- Jak to? Przecież, moi rodzice nie dawali żadnych pieniędzy- nie miałam pojęcia o niczym
- Pieniądze wpłacone zostały już wczoraj, przez pani przyjaciela- wyjaśnił
- Kto to zrobił?- zapytałam zszokowana

Autor: Styles xx

15 komentarzy i dodajemy kolejny rozdział :*